Układ krążenia stanowi jeden z najważniejszych układów integrujących działanie organizmu. Jego zasadniczą funkcją jest rozprowadzanie tlenu oraz substancji odżywczych do tkanek i odbieranie z nich dwutlenku węgla oraz zbędnych produktów przemiany materii.  U człowieka krew krąży w układzie zamkniętym, jaki tworzą serce i naczynia krwionośne. Serce zbudowane jest z czterech jam: dwóch przedsionków i dwóch komór. Przedsionki przyjmują powracającą do serca krew, a komory pompują ją na obwód. Początkowo prawa komora serca wtłacza krew do płuc. W płucach ulega ona wysyceniu tlenem, a zostaje pozbawiona dwutlenku węgla. Następnie krew powraca do serca, do lewego przedsionka i zostaje przez lewą komorę przepompowana do tkanek. Tam pobierany jest z niej tlen i oddawany dwutlenek węgla. Wreszcie krew ponownie płynie do prawego przedsionka, prawej komory i do płuc. Cykl ten powtarza się kilkadziesiąt razy w ciągu jednej minuty. A zatem serce z mechanicznego punktu widzenia stanowi pompę, która tłoczy krew do naczyń krwionośnych.



Krew płynąc z serca do tkanek, przepływa przez naczynia krwionośne o coraz mniejszej średnicy. Ostatecznie tworzą one gęstą sieć drobnych naczyń oporowych. Naczynia oporowe zawierają w swojej ścianie komórki mięśniowe. Dzięki nim mogą się kurczyć lub rozszerzać, regulując w ten sposób wielkość przepływu krwi przez tkanki.

Aby w układzie krążenia mogła płynąć krew, musi w nim istnieć ciśnienie. Ciśnienie tętnicze można określić, jako siłę wywieraną na ściany naczyń krwionośnych przez strumień wyrzucanej z serca krwi.

Wysokość ciśnienia zależy od dwóch czynników, a mianowicie od pojemności minutowej serca i oporu naczyń krwionośnych. Pojemności minutowa serca to ilość krwi, jaką serce tłoczy w ciągu jednej minuty. Zależy ona od częstości serca i od objętości krwi wyrzucanej do aorty podczas jednego skurczu. Mówiąc inaczej im szybciej bije serce i im większą ilość krwi tłoczy do naczyń, tym ciśnienie tętnicze jest wyższe. Oprócz serca w regulacji ciśnienia biorą udział również naczynia oporowe. Jeżeli są one zwężone, przepływ krwi przez tkanki zmniejsza się i w naczyniach doprowadzających krew rośnie ciśnienie tętnicze.

Ciśnienie tętnicze krwi nie jest wartością stałą i zmienia się zależnie od fazy cyklu serca. Podczas skurczu serca, krew tłoczona jest z dużą siłą do aorty i dużych tętnic. W tym momencie ciśnienie osiąga najwyższą wartość i jest nazywane ciśnieniem skurczowym. W chwili rozkurczu serca, przed kolejnym skurczem, ciśnienie obniża się do najniższych wartości. Wysokość ciśnienia zależy wtedy od stopnia napięcia ścian tętnic i zgodnie z fazą cyklu pracy serca, nazywane jest ciśnieniem rozkurczowym.