Uszkodzenie serca wymienia się wśród najpoważniejszych powikłań nadciśnienia tętniczego. Spotyka się je u około 1/3 chorych z podwyższonymi wartościami ciśnienia krwi, przy czym chorzy ci mają większe ryzyko nagłego zgonu aniżeli chorzy bez przerostu mięśnia serca. Serce u chorego z nadciśnieniem tętniczym napotyka w układzie krwionośnym zwiększony opór. Aby go pokonać mięsień sercowy wykonuje zwiększoną pracę, stopniowo zwiększając swoją masę. We wstępnym okresie przerost lewej komory wspomaga pracę mięśnia serca, jako pompy, później prowadzi do jego niewydolności. Wzrostowi masy serca towarzyszy również jego niedokrwienie i rozwój choroby wieńcowej. Nadciśnienie tętnicze oddziałuje bezpośrednio na naczynia krwionośne. Uszkodzeniu ulegają zarówno duże jak i małe tętniczki oraz naczynia oporowe. Obserwuje się pogrubienie ściany naczyń oraz zmniejszenie ich światła. Duże tętnice stają się sztywne i mniej elastyczne. Wysokie ciśnienie krwi prowadzi także do uszkodzenia najbardziej wewnętrznej warstwy komórek naczynia, czyli śródbłonka. Uszkodzenie śródbłonka sprzyja odkładaniu się w ścianie naczynia cholesterolu i tworzeniu blaszki miażdżycowej. Zmiany te prowadzą do rozwoju takich powikłań jak niedrożność naczyń serca i zawału serca czy udar mózgu.

Nieleczone nadciśnienie tętnicze prowadzi do:

1. przerostu serca
2. uszkodzenia naczyń krwionośnych i nasilenia rozwoju miażdżycy
3. udaru mózgu
4. uszkodzenia nerek