Decyzja o rozpoczęciu leczenia hipotensyjnego, czyli obniżającego ciśnienie musi zostać podjęta przez lekarza. Kiedy i jak nadciśnienie będzie leczone zależy od dwóch czynników: wysokości ciśnienia i ogólnego ryzyka chorego. Jest oczywiste, że w każdym przypadku po osiągnięciu lub przekroczeniu wartości 140/90 mm Hg należy rozpocząć leczenie. Im ciśnienie jest wyższe tym intensywniej należy leczyć chorego i tym większą ilość leków stosować. Jeżeli wartości ciśnienia nie są wysokie i chory nie ma wielu innych obciążeń, początkowe leczenie może polegać tylko na modyfikacji współistniejących czynników ryzyka, np. na redukcji masy ciała czy zaprzestaniu palenia tytoniu. Ciśnienie musi być w tym okresie często kontrolowane. W przypadku braku poprawy powinno się niezwłocznie rozpocząć leczenie farmakologiczne. Jeśli ciśnienie jest wysokie od początku, farmakoterapię zaczyna się od razu. Bardzo duży wpływ na sposób leczenia nadciśnienia mają współistniejące obciążenia. Jeżeli obecne są liczne czynniki ryzyka lub współistnieją choroby układu sercowo-naczyniowego (np. przebyty zawał serca, lub udar mózgu) nadciśnienie rozpoznawane jest wcześniej, bo już po osiągnięciu wartości 130/80 mm Hg. Z tą chwilą należy też rozpocząć leczenie hipotensyjne. Ponieważ leczenie dotyczy chorych z dużym ryzykiem, ciśnienie obniża się z reguły od razu za pomocą leków.